4 maanden mama van twee
over handjes ontdekken, tijgerpogingen en een hart dat gewoon groter blijkt dan ik dacht
Onze kleine man is inmiddels vier maanden.
Vier maanden waarin de nachten soms lang waren, de dagen soms nog langer leken, en waarin hij ondertussen in sneltreinvaart veranderde van dat kleine pasgeboren bundeltje naar een mini-mensje met een eigen wil, een eigen stem en een mimiek waar ik uren naar kan kijken.
Hij heeft zijn handjes ontdekt. En zijn voetjes.
En het mooiste is: je ziet gewoon het moment waarop hij zich realiseert dat ze van hem zijn.
Dan ligt hij daar, vol concentratie, zijn vingers tegen elkaar te wrijven alsof hij een groot geheim aan het ontrafelen is, om vervolgens enthousiast bellen te blazen alsof hij wil zeggen: mama, kijk dan wat ik kan.
Hij brabbelt hele verhalen op zijn eigen manier, met klanken die nergens op slaan maar tegelijkertijd alles zeggen, en wanneer je met hem speelt, wanneer je echt even oogcontact maakt en gekke geluidjes terugdoet, dan straalt hij. Echt stráált hij.
Alsof er niets in de wereld belangrijker is dan dat moment samen op de grond.
Tummy time is inmiddels zijn favoriete bezigheid, wat ergens ironisch is omdat zijn zus dat in haar tijd absoluut niet kon waarderen, maar hij ligt daar trots op zijn onderarmen, hoofd omhoog, alsof hij de wereld alvast aan het verkennen is.
En sinds kort probeert hij zelfs te tijgeren. Nog geen succes, maar de intentie is er.
De frustratie ook. En eerlijk? Ik vind het prachtig om te zien hoe dat kleine lijfje al zo gedreven kan zijn.
Grote zus en haar nieuwe rol
En dan is daar zijn grote zus. Die alles leuk vindt, zolang ze maar mag helpen.
Een schone luier aangeven voelt voor haar als een belangrijke taak. Een doekje vasthouden is een missie. En als hij op de grond ligt, ploft ze ernaast neer alsof ze al jaren een team zijn.
Ze aait hem net iets te enthousiast, geeft kusjes die soms meer slobber dan kus zijn, maar haar intentie is zo puur dat ik haar alleen maar kan bewonderen.
Het blijft bijzonder om te zien hoe zij groeit in haar rol als grote zus, hoe ze hem aankijkt met een mengeling van trots en nieuwsgierigheid, en hoe hij op zijn beurt weer oplicht zodra hij haar stem hoort. Want zelf vond ik het zijn van een oudere zus van een broertje in het begin helemaal niet leuk en stiekem maakte ik me daar zorgen om toen we ontdekten dat ik in verwachting was van een zoontje.
Onze puppy en de bench-diplomatie
Onze puppy snapt het allemaal nog niet helemaal.
Twee kleine mensjes op de grond die bewegen, lachen en geluid maken, het is voor haar een combinatie van verwarring en enthousiasme.
Dus soms zit ze even in de bench, niet omdat ze iets fout doet, maar zodat de kleintjes samen kunnen spelen zonder dat een vrolijke hondenstaart alles omver maait.
Maar zodra hij bij mij op schoot zit, komt ze er wél bij, voorzichtig, met zachte oogjes en een likje op zijn hand alsof ze wil zeggen: ik hoor er ook bij.
En ergens is dat precies hoe het voelt. We zoeken allemaal onze plek in dit nieuwe ritme.
Een hart dat groter blijkt dan gedacht
Wat me misschien nog het meest verbaast, is hoeveel ruimte mijn hart heeft.
Ik kan me nog herinneren dat ik zwanger was van de tweede en me oprecht afvroeg: kan ik wel net zoveel houden van een tweede kindje?
Alsof liefde verdeeld moet worden.
Maar het tegenovergestelde gebeurde.
Mijn hart werd niet opgesplitst, het werd groter. Dieper. Ronder. Zachter. En intenser tegelijk.
Ik zou ze voor geen goud willen missen. Geen van beiden.
Zelfs niet op de momenten dat het chaos is.
Herstel, vermoeidheid en toch doorgaan
Mijn herstel kruipt langzaam vooruit.
Het is niet lineair. Het is geen rechte lijn omhoog. Het zijn kleine stapjes, soms twee vooruit en eentje terug, en soms dagen waarop mijn energie halverwege de ochtend al op lijkt te zijn.
En toch draait het huishouden door.
Moet de hond uitgelaten worden.
Moeten er boterhammen gesmeerd worden.
Moeten er luiers verschoond worden.
Terwijl manlief meer dan 40 uur per week werkt en ik soms aan het einde van de dag denk: hoe heb ik dit allemaal gedaan vandaag?
Niet perfect.
Niet vlekkeloos.
Maar wel met liefde.
En misschien is dat genoeg.
4 maanden, en ik sta er nog
Vier maanden mama van twee.
Vier maanden van groeien, zoeken, lachen, soms huilen, en vooral van beseffen dat het leven niet rustiger is geworden, maar wel voller.
Voller van geluid.
Voller van knuffels.
Voller van kleine momenten die ineens alles betekenen.
En terwijl hij daar ligt, bellen blazend en klaar om de wereld tijgerend te veroveren, en zij ernaast zit alsof ze zijn persoonlijke cheerleader is, besef ik dat ik dit later wil herinneren.
Niet alleen hoe het eruitzag.
Maar hoe het voelde.
En dat is misschien wel het meest waardevolle van alles.
Juist daarom heb ik het Mijlpalen traject in het leven geroepen zodat deze kleine, ogenschijnlijk gewone momenten niet vervagen, maar tastbaar blijven, ook als ze allang groter zijn geworden.