het leed dat spuitjes heet

Het leed dat spuitjes heet

Vandaag waren de allereerste spuitjes voor onze drie maanden oude baby. En ik zal eerlijk zijn: ik hikte hier al weken tegenaan.

Met 22 weken zwangerschap koos ik er bewust voor om zelf de kinkhoestvaccinatie te laten zetten. Dat deed ik bij Elin ook. Niet omdat het “moet”, maar omdat het voor ons goed voelde. Zo bleef onze zoon na zijn geboorte in ieder geval één prik bespaard.

Hier kan iedereen iets van vinden en dat is helemaal prima. Mijn man en ik hebben er samen voor gekozen onze kinderen wél te laten vaccineren, maar alleen die vaccinaties die wij zelf als kind ook hebben gehad. Geen corona. Geen rota. Wel bewust. Wel overwogen. Wel ónze keuze.

Maar ondanks dat rationele deel… zat het me emotioneel behoorlijk in de weg.

Bij Elin vond ik die eerste spuitjes zó heftig. Ze werden gezet door twee dames van een andere generatie en het voelde voor mij alsof de prikken hard, snel en zonder veel zachtheid werden gezet. Er was nauwelijks ruimte om haar te troosten. Terwijl ik haar dicht tegen me aan nam, stond één van de dames al bij de deur mijn luiertas in haar hand klaar om ons naar buiten te begeleiden.

Ik werd letterlijk het kamertje uit gebonjourd.

First time mom.
Onzeker.
Nog niet stevig genoeg in mijn schoenen om er iets van te zeggen.

En borstvoeding geven in de wacht- of omkleedruimte?

Dat durfde ik toen niet.
Dus ik kleedde een overstuur kind aan, racete naar huis en liep de rest van de dag wiegend, waggelend en met een huilende baby tegen me aan. Die ervaring… die draag je mee.

Dus ja. Vandaag was ik op het ergste voorbereid.Bij aankomst kleedde ik Kaïn uit voor het meten en wegen.

En eerlijk: ik hoopte zó op minimaal 5,5 kilo. De afgelopen dagen (sprongetje 3) had hij slechter gedronken en meer gespuugd. Ik merkte dat dat stemmetje weer kwam: is mijn melk nog wel goed aanwezig?

Meneer weegt 5,6 kilo.
En is 62,5 cm lang.

In één maand tijd drie centimeter gegroeid.Ik was zó trots. En ook een beetje opgelucht.

Want ja: ik geef opnieuw volledig borstvoeding en soms heb je gewoon even bevestiging nodig.

De arts die we vandaag hadden, was dezelfde als bij de intake aan huis. Dat voelde meteen vertrouwd. We hadden een fijne klik en zonder verkeerd te bedoelen: ze is van onze generatie. Dat merk je. In toon. In rust. In benadering.

Na een kort onderzoekje (dat eigenlijk niet veel langer mocht duren, want deze jongen had honger) werd er een tweede dame bijgehaald voor het zetten van de spuitjes.

Ik had de voeding bewust iets opgerekt, zodat ik hem daarna meteen kon aanleggen om te voeden en te troosten.Ik draaide Kaïn met zijn gezicht naar de dames toe.

Sloot mijn ogen.
En wachtte op het gegil na “drie”.
Hij verstijfde van schrik.
Hij huilde. Natuurlijk.

Maar wat een verschil.
Er was ruimte.Tijd.Zachtheid.
Ik mocht hem meteen bij me pakken.
We werden niet direct het kamertje uit gestuurd.

Dus met een nog wat huilende baby plofte ik neer op een stoel, ritste mijn trui open en legde hem aan.

Na negen minuten… sliep hij.


Ik moest hem nog aanklede, dat gefrummel aan zijn beentjes maakte hem even wakker dus bood ik de andere borst aan. Zes minuten later had ik opnieuw een vredig slapende baby in mijn armen.

Geen paniek.
Geen gejaag.Geen hysterisch huilen.
Ik zette hem slapend in de auto.
Legde hem thuis slapend in de box.

Ja, hij spuugt nu weer wat meer.
En ik voel een lichte verhoging opkomen.

Maar wat een verademing om te ervaren dat het leed dat spuitjes heet ook anders kan.

Natuurlijk: elke baby is anders.
En ja, er wordt vaak gezegd dat meisjes sneller huilen dan jongens.

Maar ik geloof oprecht dat het ook alles te maken heeft met wie de spuitjes zet en hoe er met de moeder wordt omgegaan.

Dus lieve mama, als jij dit leest:je mág aangeven dat je even tijd nodig hebt om je baby te troosten.
Je mág de ruimte innemen om dat ook te doen.

Je bent niet lastig.
Je bent een moeder. 🤍

De gebruikte foto's voor dit blog zijn gemaakt door Maartje Frösch en door mijzelf bewerkt

Dit is mijn moment