De mama die zichzelf vergeet

Niemand besluit op een dag: ik zet mezelf eens even op de achtergrond.

Het gebeurt langzaam.
Bijna onzichtbaar.

Eerst omdat je kind je nodig heeft.
Dan omdat het praktisch is.
Dan omdat het makkelijker voelt om even niet te voelen.

Je staat altijd aan.
Je hoofd vol lijstjes.
Je lijf moe, maar daar luister je later wel naar.

En ergens onderweg ben je gestopt met ruimte innemen.

Niet omdat je dat niet waard bent.
Maar omdat je gewend raakte aan zorgen voor anderen zonder gezien te worden.

Ik zie het zó vaak.
Mama’s die zeggen:
"Maak maar eerst foto’s van hen.”
“Hoeft nu niet van mij.”
“Ik ben nu even niet belangrijk.”

En elke keer denk ik hetzelfde:
wie heeft tegen jou gezegd dat jij er niet toe doet?

Je hoeft jezelf niet eerst terug te vinden om vastgelegd te mogen worden.
Je hoeft niet opgeladen, zelfverzekerd of “terug bij jezelf” te zijn.

Je bent er al.

Ook als je twijfelt.
Ook als je denkt dat je later wel weer aan de beurt komt.

Deze foto’s zijn geen bewijs dat je het goed doet. Ze zijn een herinnering dat jij er wás.

In deze fase.
Met dit lichaam.
Met deze versie van jezelf.

Niet perfect.
Wel echt.

En misschien, heel misschien is gezien worden precies wat je nodig had om jezelf weer een beetje terug te vinden.