Hoe het nu gaat

12 weken zijn we onderweg

Met Kaïn. Met Elin. Met Nova.
En met onszelf, want wij moeten ook elke keer opnieuw een beetje meebewegen.

Waar ik ergens dacht dat we na een paar weken wel “ons ritme” zouden vinden, blijkt dat ritme vooral iets levends te zijn. Iets dat ademt.

En soms ook gewoon even struikelt.

Onze avonden zien er inmiddels heel anders uit dan vóór Kaïn er was.

Geen strak schema.
Geen perfect uitgekiende routine.

Maar een opeenvolging van momenten waarin we telkens opnieuw afstemmen.
Nova moet eruit.
Elin wil nog één boekje.
Kaïn wil drinken. Of gewoon… mama.

En ergens daartussen maken wij er iets van dat lijkt op een avondritueel.

Elin naar bed brengen is inmiddels een hele beleving. Ze test. Onze grenzen. Onze reacties. Ons geduld.

En eerlijk? Dat geduld raak ik soms kwijt. Niet groots. Niet schreeuwend. Maar wel voelbaar. En daar praat ik met haar over. Op onze manier.

Ik zeg sorry.
Ik leg uit.
Ik benoem wat ik voelde.
En ik benoem wat ik bij haar zag.

Omdat ik niet perfect hoef te zijn om een goede mama te zijn.

Wat me raakt, is dat ze ondanks alles zó haar best doet. Zelfs na die nare ervaring bij de tandarts poetst ze nog steeds braaf haar tanden.

Elke avond weer. Alsof ze zegt: kijk mama, dit kan ik.
En ik zie haar.
Altijd.

Oorspronkelijk was het plan simpel: de kinderen samen op één kamer.

Maar plannen en praktijk… die lopen zelden synchroon.

We hebben gekozen voor rust.
Voor borstvoeding zonder gedoe.
Voor nachten waarin niet iedereen wakker schrikt van elkaar.

Dus slaapt Kaïn nu nog bij ons op de kamer.
Niet omdat het ‘moet’.
Maar omdat het werkt.

Voor hem.
Voor mij.
Voor Elin.

En Nova? Die ligt meestal ergens waar ze eigenlijk niet hoort te liggen, maar wel heel tevreden is. 😅

Het is niet altijd makkelijk.
Het is niet altijd rustig.
Maar het is wél van ons.

En elke avond, hoe rommelig ook, eindigt met hetzelfde gevoel:

We doen dit. Samen.
En dat is genoeg.