Slaapregressie met een tweede kindje voelt anders
Ik dacht serieus dat ik inmiddels wel een beetje gehard was door het moederschap
Dat ik ondertussen wel wist hoe dit werkte. Dat ik een slaapregressie inmiddels zou benaderen met zo’n vermoeide “ah ja hoor, daar gaan we weer” houding.
Maar blijkbaar werkt het niet zo 😭
Want hoewel Kaïn eigenlijk precies doet wat baby’s horen te doen rond de zes maanden… merk ik dat deze fase me veel zwaarder valt dan bij Elin. En het gekke is: hij slaapt eigenlijk nog best oké.
Hij laat zich ’s nachts gewoon weer in slaap sussen. Geen urenlange hysterische sessies. Geen complete paniekmodus.
Maar toch wordt hij weer om de drie uur wakker. Soms sneller.
En ja hoor, ook de nachtvoedingen zijn weer helemaal terug van weggeweest.
En ik denk dat het verschil deze keer niet eens per se in hem zit. Maar in mij.
Bij Elin zat ik nog in een comfortabele stoel op haar kamer. Nu zit ik half slapend rechtop op de rand van ons bed terwijl ik me afvraag wanneer mijn rug officieel pensioen aanvraagt 💀
En dat kleine verschil?
Dat voel ik in alles. Bij een eerste kindje leef je nog een beetje op adrenaline. Je zit in die “we fixen dit wel” modus.
Natuurlijk ben je moe, maar je hebt tussendoor nog momenten waarop je ergens kunt opladen. Nu niet meer. Nu begint de dag al moe.
Want terwijl Kaïn misschien om de drie uur wakker wordt… staat er overdag ook nog een peuter naast mijn bed die energie heeft alsof ze drie blikjes Red Bull heeft weggesnoven voor het ontbijt.
En om heel eerlijk te zijn. 
Ik ga moe naar bed en sta moe op.
Dat vind ik misschien nog wel het pittigste van alles. Niet één slechte nacht. Niet één voeding extra. Maar het feit dat je lichaam nooit meer helemaal reset. Dat je op een gegeven moment zó moe bent dat je serieus overweegt om tandenpoetsen een dagje over te slaan omdat het gewoon teveel moeite voelt 😭
En toch…Toch zit er midden in die vermoeidheid ook weer iets liefs verstopt.
Want ergens in het donker, wanneer iedereen slaapt behalve wij twee, voel ik dat kleine handje tegen me aan.
Dat tevreden zuchtje na een voeding.
Dat hoofdje wat langzaam weer wegzakt tegen mijn borst. En dan smelt alles toch weer even.
Heel even. Tot hij drie uur later besluit dat we opnieuw gezellig samen wakker mogen zijn.
Moederschap is echt een bijzondere mix van: complete uitputting,onvoorwaardelijke liefde,rugpijn,en mentale instabiliteit door slaapgebrek.
Maar goed. We overleven deze sprong ook wel weer. Denk ik.
Vraag het me anders opnieuw rond 03:17 vannacht 🫠