bijna 12 weken verder

We zijn inmiddels bijna 12 weken onderweg

Papa is weer aan het werk, en dus zoeken we een heel nieuw ritme. Een nieuwe balans. Nieuwe verwachtingen.
Nieuwe chaos.
En eerlijk?
Het ging eigenlijk best prima.

Totdat sprongetje 3 zich luid en duidelijk aankondigde. Want natuurlijk gebeurt dat niet rustig en overzichtelijk.

Nee hoor. Dan komen ze ook nog alle drie. Tegelijk. Zonder overleg.

Nova onze puppy moet NU naar buiten om te plassen. Elin heeft een driftbui omdat ik haar de verkeerde kleurpotlood heb aangegeven (rookgrijs was blijkbaar een belediging).
En Kaïn… die wil per se clustervoeden en vervolgens in slaap gewiegd worden.
Terwijl hij dat eigenlijk al prima zelf kan.



Maar vandaag niet.
Vandaag alleen bij mama. In beweging. Met wiegen. Liefst nu.

Mijn hoofd probeert te schakelen.
Mijn lichaam probeert bij te blijven.
Mijn hart staat ondertussen wijd open.

Het is luid.
Het is intens.
Het is soms zwaarder dan ik hardop durf toe te geven.

En toch…Doe ik dit elke dag met liefde.

Niet omdat het altijd leuk is.
Niet omdat ik me altijd sterk voel.
Maar omdat dit het is.

Mijn leven. Ons gezin. Deze fase.

Ik zou het voor geen goud willen missen.

Zelfs niet op de dagen dat alles tegelijk komt.
Zelfs niet als ik verlang naar stilte, structuur of gewoon vijf minuten niets.

Dit is rauw.
Dit is echt.
Dit is liefde in zijn meest ongefilterde vorm.

En morgen?
Morgen zoeken we opnieuw ons ritme.

Met wallen, koffie en heel veel knuffels.