een dagje naar Gaiazoo
Een ochtend in GaiaZOO die stiekem overal over ging
Soms heb je van die ochtenden die gewoon beginnen als “we zien wel”…
en eindigen als eentje die je eigenlijk het liefst voor altijd wilt bewaren.
Vanmorgen was zo’n ochtend.
We stonden op, het zonnetje scheen al zo lekker naar binnen en ergens voelde ik meteen: dit is geen dag om binnen te blijven.
Gelukkig hebben we jaarabonnementen voor GaiaZOO in Kerkrade, dus de beslissing was snel gemaakt. Waarom ook niet?
Nog voordat we überhaupt in de auto zaten, zat de voorpret er al goed in.
Op weg van de parkeerplaats naar de ingang waren we samen al aan het bedenken welke dieren we allemaal gingen zien.
“De gorilla mama!”
“En de paardjes!”
“En de neushoorn!”
En ik? Ik liep ernaast en genoot vooral van háár enthousiasme.
Dat pure. Dat ongefilterde. Wat zij alleen nog niet wist…
was dat opa en oma onderweg waren om ons te verrassen 🤭
Een speeltuin, een glijbaan en een klein beetje trots
Omdat wij iets eerder in het park waren, besloten we eerst richting de speeltuin te lopen bij het grote restaurant waar we hadden afgesproken.
Normaal gesproken zijn we daar later op de dag.
Drukte. Kinderen overal. Wachten. Twijfelen.
Maar deze keer?
Helemaal leeg.
En ineens zag ik iets gebeuren wat me misschien nog wel het meest raakte van de hele dag.
Ze ging.
Gewoon.
Helemaal in haar eentje.
Zelf de glijbaan op.
Zonder aarzelen.
En elke keer als ze beneden kwam:
“Mama, mag ik nog een keer?”
Alsof ze even wilde checken of het echt mocht.
Of ze echt mocht genieten.
En elke keer zei ik ja.
Maar in mijn hoofd dacht ik iets heel anders:
Als jij eens wist hoe ik hier sta te genieten van jou.
Niet omdat het perfect is.
Maar omdat dit precies is wie jij bent, in dit moment.
Missie van de dag: alle glijbanen testen
Tuurlijk, we hebben ook netjes alle dieren bekeken.
(Oké… netjes-ish 😄)
Maar laten we eerlijk zijn:
haar échte prioriteit lag ergens anders.
Elke glijbaan in het park moest getest worden.
En voor de administratie:
we hebben er zes gehaald 🤭
Wat me daarnaast misschien nog wel meer verbaasde?
Ze heeft de hele ochtend zelf gelopen.
Geen buggy.
Geen “ik ben moe”.
Geen gezeur.
Gewoon stap voor stap, door dat hele park.
Soms vergeet je even hoe klein ze nog zijn…
tot ze ineens laten zien hoe groot ze eigenlijk al worden.
Even geen mama die alles regelt
Toen opa en oma erbij kwamen, veranderde er nog iets.
Er kwam ruimte.
Ruimte om niet alleen te kijken, maar ook om mee te doen.
Klimmen.
Gek doen.
Samen lachen in de speeltuin.
Even niet in de rol van “mama die alles regelt”.
Maar gewoon… mama die meespeelt.
En heeeeel eerlijk?
Die versie van mij voelt ook wel heel fijn.