Een kerst minishoot vol lampjes, liefde en een snufje chaos

Een kerst minishoot vol lampjes, liefde en een snufje chaos

Soms zijn er van die shoots die je niet plant, maar die gewoon móéten gebeuren.

Deze kerst minishoot was er zo eentje.
Hoewel ik nog volop aan het herstellen ben van mijn bevalling, wist ik één ding zeker:
deze foto’s moest en zou ik maken.

Voor onze beste vrienden. En voor hun dochtertje van zes maanden.

Omdat sommige momenten te mooi zijn om te laten schieten. Punt. (See what i did there 🤭)

We spraken af op de Teverenerheide mijn favoriete bosgebied.
Zo’n plek waar alles automatisch zachter voelt. Je even heerlijk tot rust komt en ondertussen ook een heerlijke wandeling maakt.

Waar het licht mooier binnenvalt.
Waar stilte en magie elkaar een beetje ontmoeten.

We hadden het simpel gehouden.
Maar precies dát maakte het perfect.

Ik had al weken een leuk moodboard verzameld om vast te leggen en uit te proberen.

🎄 Kerstballen in de bomen
✨ Lampjes die zachtjes gloeiden tussen de takken
🍭 Candy canes
🧣 Een warme deken
🦌 En een diadeem met rendieroren voor baby B (ja, zes maanden oud en nu al een stijlicoon)



En baby B? Die vond alles prachtig.
Tong uitsteken.
Grote ogen.
Lachjes waar je hart van smelt.
Raspberry kisses waar je spontaan zelf van begint te glimlachen.

Ondertussen rende Simba, hun hond, als een dolle door het bos. Van links naar rechts.
Tak in z’n bek. Modderpoten. Vol energie.

Chaos? Ja.
Leven? Absoluut

Ik fotografeerde met lampjes. Zonder lampjes. Met nepsneeuw (want hé, als je het kunt faken, why not).

En daar was het ineens: dat zachte golden hour zonnetje dat alles warm maakte.Alsof het bos even wist:
dit moment telt.

Het enige wat écht ontbrak?
Warme chocolademelk met slagroom. Maar eerlijk… zelfs zonder was dit puur genieten.

Wat deze shoot zo bijzonder maakte, was niet alleen de setting of de kerstdetails.
Het was het gevoel.
Dat je even stilstaat.
Dat je samen lacht.
Dat je weet: dit zijn herinneringen waar we later met glinsterende ogen op terugkijken.

En terwijl ik daar stond met mijn camera in mijn handen, lichtjes om me heen, een baby met rendieroren en een hond die zijn eigen plan trok dacht ik maar één ding:

Verdomme… dit is waarom ik dit doe.


Niet voor perfecte plaatjes.
Maar voor échte momenten.
Voor liefde.
Voor herinneringen die je voelt tot in je buik.

Dus ja.