Hoe het écht is om een peuter, een jonge pup en een newborn tegelijk te hebben? Chaotisch, liefdevol en hilarisch herkenbaar. Lees hier het eerlijke verhaal.

Er zijn van die dagen dat ik mezelf hoor zeggen: “Het gaat prima hoor!”… terwijl mijn koffie voor de derde keer koud is geworden, de peuter haar schoenen aan de verkeerde voeten trekt of de luiers steelt voor haar knuffels, de puppy met een sok in haar bek voorbij scheurt en de baby precies op dat moment besluit dat nu een uitstekend tijdstip is om te huilen.

Welkom in mijn leven met een 2,5-jarige tornado, een puppy die bijna 14 kilo pure energie is en een newborn van vier weken die nog maar net ontdekt heeft dat de wereld groter is dan mama’s borst.

En weet je?
Het is… veel.
Niet zielig-véél, maar wel het soort veel waarbij je ’s avonds op de bank ploft en denkt:
Hoe hebben we dit vandaag eigenlijk weer geflikt?



Warme koffie?Nooit van gehoord. Ik schenk het nog steeds in, hoor. Ambitieus. Hoopvol. Heel even optimistisch.
Maar warm? Nee. Dat stadium hebben we verlaten. Ik drink nu gewoon “koffie op moederschapstemperatuur”.

Lauw. Snel. Vaak in één teug.

Douchen: een luxe resortervaring van 4 minuten Mijn doucheroutine bestaat momenteel uit: snel erin, shampoo, afspoelen, baby huilt peuter bonkt op de deur puppy probeert de badmat op te eten, klaar.

En ik zweer: ik wíl helemaal geen spa. Ik wil alleen een douche waarin ik net lang genoeg kan blijven staan tot ik niet meer naar zure melk ruik.

Dat is mijn huidige ambitie in het leven. Kleine doelen. Grote dromen.

De puppy: een schattige, lompe wervelwind van liefde. Zij is bijna 14 kilo. Zij is enthousiast. Zij kent haar eigen kracht nog niet.
En zij vindt het leven één groot avontuur waarin sprinten standaard is en remmen optioneel.



En tóch… zij is ook mijn redding. Mijn me-time. Mijn dagelijkse escape in de buitenlucht waar niemand aan me vastgeplakt zit (behalve soms haar modderpoten, maar soit).

Even wandelen.
Even ademen.
Even niet “mamaaaa?”.

Alleen ik, de wind, een lompe puppy en het geluid van mijn eigen gedachten die langzaam terugkeren.

De peuter: in volle ‘laat mij het zelluf doen!’ glorie.
Ze is lief.
Ze is grappig.
Ze heeft emoties die variëren van “ik ben een engel” tot “ik ben boos omdat mijn banaan gebogen is” binnen drie seconden.

En ze wil alles zelf doen. Echt álles.
En eerlijk? Het is intens. Maar ook prachtig.
Ze wordt een grote zus met hart en ziel.
Ze knuffelt haar broertje alsof hij van suiker is maar ook weer niet voorzichtig, want hé, peuterlogica.

De newborn: mijn kleine reminder om te vertragen.
Hij ruikt naar melk.
Hij ademt zacht.
Hij heeft die mini-handjes waar ik duizend foto’s van maak.
Hij dwingt me om stil te staan, te zitten, te rusten, zelfs als de rest van het huis in festivalmodus staat.
En als ik hem dan vasthoud… valt alles even stil.



Ook al is dat maar twee minuten voor de volgende golf chaos begint.
Tussen de chaos door… is dit gewoon ons leven nu.

En eerlijk? Ik lach veel.
Ik huil soms.
Ik ruik naar melk.
Ik ben moe.
Ik ben gelukkig.

Het is rommelig.
Het is druk.
Het is liefdevol.
Het is echt.
Niet Pinterest-perfect. Wel 100% ons.