5 januari

Mijn verjaardag. 37 kaarsjes.

En nee, dat voelt niet als ‘oei, bijna 40’. Het voelt eerder als: ah… op naar het volgende hoofdstuk.

37 voelt rustig. Stevig. Gegrond.
Alsof ik eindelijk niet meer hoef te haasten om ergens te komen, omdat ik er eigenlijk al ben.

Ik kijk anders naar mijn werk dan tien jaar geleden. Anders naar mezelf. En vooral: zachter.

Waar ik vroeger dacht dat ik mezelf moest bewijzen met harder werken, meer doen, sneller groeien weet ik nu dat mijn kracht juist zit in vertragen.

In kijken.
In voelen.
In aanwezig zijn.

Dat zie je ook terug in mijn fotografie.
Ik hoef geen perfecte plaatjes te maken.
Ik wil échte herinneringen vastleggen.

Momenten die je later voelt in je buik.

37 betekent voor mij:
kiezen voor wat klopt, niet voor wat ‘hoort’
werken met mensen die mij vertrouwen
Ruimte laten voor stilte, twijfel én humor (want ja, ik maak nog steeds gekke bekken tijdens shoots)

mijn zachtheid niet meer verstoppen, maar inzetten als kracht

Ik zie zoveel vrouwen voor mijn lens die twijfelen.
Of ze wel mooi genoeg zijn.
Of dit wel het juiste moment is.
Of ze zichzelf later niet zullen veroordelen op die foto’s

En elke keer denk ik hetzelfde: wacht niet.
Niet tot je ‘je beter voelt’. Niet tot alles perfect is. Niet tot later.

37 heeft me geleerd dat later geen belofte is.
Maar nu wel.

Dus ja, ik blaas 37 kaarsjes uit.
Met dankbaarheid. Met trots.
En met heel veel zin in alles wat nog komt.
Cheers to 37.