Waarom laatste foto’s van je hond onbetaalbaar zijn

Soms krijg je van die berichtjes waar je even stil van wordt. Dit was er zo één. Bij goede kennissen zijn ze een palliatief traject gestart voor hun hondje Azora…en als je me een beetje kent, weet je: ik heb een zwak voor honden.

Maar serieus hoor. Hondenkindjes zijn gewoon familie. Punt.

En toen hoorde ik dat er eigenlijk alleen maar telefoonfoto’s waren. Je voelt ‘m al…dat kon ik niet laten gebeuren.

Dus ik zei: “Joh, ik kom wel even langs om wat mooie foto’s te maken.”

Waarop mama Sharon eerst een beetje twijfelde…Want ja het is 2 uur rijden.

Maar... de afstand? Vergeet die even.
Voor dit soort momenten stap ik met liefde de auto in. 🤍



Dus daar gingen we.Ik, de jongste van ons gezin (want hallo, fulltime borstvoeding en ik bespaar mezelf graag een kolfsessie 😅) en een kleine roadtrip in het vooruitzicht.

En laten we het ook gewoon benoemen: de eerste keer voeden bij een tankstation…is een ervaring op zich. 😂

Maar goed, daar aangekomen…En toen zag ik haar. Azora. Kwetsbaar. Maar zó mooi.

Want ondanks alles… ondanks de pijn…heeft ze nog steeds die blik. Die ogen waar je echt even in verdwijnt.



Alsof ze alles begrijpt. Alsof ze het weet.
De foto’s zijn al zeg ik het zelf prachtig geworden.

Maar niet omdat ik zo goed ben.
Maar omdat dit soort momenten puur zijn.

Rauw. Echt. Liefdevol. En dat voel je in alles.

Het zijn geen “foto’s voor erbij”. Dit zijn herinneringen die straks onbetaalbaar zijn.
Voor als het stil wordt.
Voor als missen het overneemt.

En ja… misschien is het confronterend om dit vast te laten leggen. Misschien wil je er liever nog even niet aan. Maar geloof me…later ben je zó dankbaar dat je het wel hebt gedaan.

Cheers to forever… ook als forever ineens anders voelt dan je had gehoopt. 🤍