Soms denk je als moeder: we hebben het onder controle

En dan… BAM. Consultatiebureau. 😅

Onze knappe vent is inmiddels alweer 5 maanden (HOE DAN?!), dus dat betekende: prikjes, oefenhapjes en jawel… het leed dat tandjes heet.

We begonnen dapper.

Mama nog vol goede moed.
Hij? Chill. Veel te chill eigenlijk. Tot die prikjes kwamen. Een korte huil (meer van schrik dan van pijn) en nog voordat ik hem überhaupt fatsoenlijk kon oppakken om te troosten, was meneer alweer klaar. Gewoon… klaar.

Alsof hij dacht: was dit het? 😎
Trots? Ja.
Voorbarig? Ook ja.

Want deze ronde dacht zijn lijf: ik kom hier nog wel even op terug hoor, mama.

Koorts.
Blauwe beentjes.
Spierpijn.
En drie dagen lang een soort mini-versie van een boze puber in een babylichaam.

Het ziet er super schattig uit he die kleine tandjes op komst,, maar de nachten 😱 Drama! Welkom terug nachtvoedingen en huilbuien..

Maar hé… we survived. 💪🏼 (net aan)

En dan die oefenhapjes hè…Wortel?
Groot succes. Vooral het deel waar mama ook compleet onder zat.

Broccoli?Mwah. Twijfelgeval.
Maar knoeien…Knoeien is absoluut zijn talent.

Alles. Overal. Iedere keer.

En ergens vind ik dat dus heerlijk hè.
Dat kliederen, dat ontdekken, dat gezichtje wat je aankijkt alsof hij zelf ook niet helemaal snapt wat er gebeurt.

Dit zijn dus precies die fases waarvan je later denkt:wanneer is dit gebeurd?!

Maar nu zitten we er nog even middenin.
Met wortel in m’n haar en een baby met tandjes op komst.

En heeeeel eerlijk? Ik zou het zo weer doen. 🤍