Van animatieteam naar schoolfotografie:

blijkbaar viel alles toch op z’n plek 🥹

In 2009 haalde ik mijn diploma middenkaderfunctionaris recreatie en entertainment.

Yup echt! En geloof me… mijn ouders hadden daar destijds wel wat vragen over. “Weet je het echt zeker?”

Snap ik ergens ook wel.
Want terwijl anderen kozen voor “serieuze” opleidingen, zag ik mezelf compleet ergens anders. Ik droomde van werken in animatieteams op vakantieparken, zomers op eilanden, hotelshows, kinderdisco’s en uiteindelijk misschien zelfs ooit mijn eigen herberg runnen. (Ik had iets teveel romans gelezen en films gekeken blijkbaar )

Maar ik zag het zó voor me.

En eigenlijk.. als ik heel eerlijk ben? Die jaren in de animatie waren geweldig.

Werken met kinderen, mensen laten lachen, sfeer maken, gek doen, iedereen meenemen in een stukje fantasie… ik vond het heerlijk.

Alleen kwam daarna ook de realiteit. Want hoe leuk dat werk ook was: er echt stabiel van leven bleek toch een stuk lastiger.

Dus na het behalen van mijn diploma rolde ik uiteindelijk het kantoorleven in.

En weet je?
Dat ging eigenlijk prima.
14 jaar lang zelfs.

Ik groeide door, behaalde certificaten, werkte hard en bouwde een stabiel leven op.

Maar toen kwam onze dochter. En ineens voelde ik heel sterk: dit past niet meer bij mij.

Alsof er ergens een knop omging. Dus besloten mijn man en ik na héél veel gesprekken en nadenken dat ik mijn vaste baan ging loslaten. Of nou ja… officieel tekende ik een vaststellingsovereenkomst 😭

En doodeng of niet: ik ging voor de volle 1000% voor ByRamona Fotografie.

Fast forward naar het voorjaar van 2026. Daar kwam ineens Joyce van Flitsschool op mijn pad. En tadaaa…blijkt dat diploma uit 2009 ineens tóch weer exact van pas te komen 🥹

Want om een hele klas kinderen leuk op de foto te krijgen tijdens schoolfotografie?

Dan heb je echt iets meer nodig dan alleen een camera.

Dan heb je:energie nodig,geduld,enthousiasme,improvisatievermogen,en af en toe complete minidisco-chaos

En daar kwamen ineens al die animatieskills weer terug. Na twee dagen op dezelfde school reed ik naar huis en ineens overviel het me midden in de auto.

Ik mag dit gewoon mijn werk noemen.

Niet iets wat “erbij” komt.
Niet een hobby.
Niet iets voor later.

Maar écht mijn beroep. En misschien nog wel het allermooiste? Dat ik iedere werkdag met plezier begin. Dat ik mag werken met kinderen. Mag lachen.

En dat zelfs mijn ouders die vroeger nog twijfelden aan mijn opleidingskeuze nu zeggen:

“Je hebt het toch maar mooi voor elkaar.”