Het werd tijd

Het werd hoog tijd

Vandaag hadden we afgesproken met een collega-fotograaf op de Brunssumerheide.
Voor gezinsfoto’s. Van ons viertjes.

Nova, onze puppy, die bleef thuis wat op zichzelf al voelde als een kleine overwinning.

De laatste keer dat we samen als gezin écht op de foto stonden was maart 2024.
En ineens besefte ik: wow. Dat is lang. Té lang. Vooral met de komst van Kaïn in november 2025.

De ochtend zelf?
Chaos. Uiteraard chaos.

Een puppy die feilloos aanvoelde dat er iets stond te gebeuren. En dus besloot om niet mee te werken.

Een peuter die uitgerekend vandaag besloot uit te slapen. Terwijl ze iedere morgen een serenade voor ons zingt terwijl wij proberen te slapen.

Een baby die na het omkleden dacht: laat ik alles even onder spugen. En zichzelf nog mega grappig vond ook yaaay welkom sprongetje 3.

Een man die spontaan het adres kwijt was terwijl we er zó vaak komen.

En ik… ik voelde de bui al hangen.

Eenmaal op locatie stond Maartje ons al op te wachten. Vrolijk en ready to go!
En eerlijk? Binnen vijf minuten wist ik: dit zit goed.

Tijdens het korte wandelingetje was het gesprek meteen gezellig, luchtig, fijn.
Geen ongemakkelijke smalltalk. Gewoon… klik.

Elin onze dochter van bijna drie, met de spanningsboog van een goudvis vond het verrassend leuk.


Samen spelen met papa en mama.
Een beetje rennen.
Een beetje lachen.
Een beetje knuffelen.

En toen haar concentratie echt op was, klom ze gewoon een boom in. Prima oplossing. 😅

Precies na dat moment besloot ook Kaïn dat het wel mooi was geweest.
Hij kroop tegen me aan.
En viel bij mij in slaap.

Ik heb inmiddels de sneak preview binnen.
En ik kan je zeggen: ik heb gehuild.

Want waar ik normaal zou denken: mijn hemel, kijk die kont, die vetrollen,
zag ik nu iets heel anders!

Ik zag een mama.
Trots.
Met haar baby tegen zich aan.
In een moment.
Met liefde die er gewoon vanaf spat.

En toen wist ik het zeker:
dit was de juiste keuze.

De juiste timing.
En de juiste fotograaf.

En precies dát wil ik jou ook meegeven.
Je hoeft niet eerst af te vallen.
Je hoeft niet te wachten tot het rustiger wordt.
Je hoeft niet te wachten tot “later”.
Want voor je het weet…
is dit moment voorbij.

En als je dit leest en voelt: shit… dit wil ik ook dan mag je weten dat je niets hoeft uit te stellen. Je mag dit nú vastleggen.

Voor jezelf. Voor later. Voor wanneer je ineens beseft hoe waardevol dit moment was.
Mijn agenda voor 2026 is open.

En als je wil, denk ik met je mee op een manier die past bij jouw gezin, jouw tempo en jouw leven.