Het is een fase. Het is een fase. HET IS EEN FASE.

Leuk en aardig hoor die mantra's

"Geniet ervan."
"Voor je het weet zijn ze groot."
"Het is maar een fase."

Ik kan het inmiddels niet meer horen.

Want terwijl iedereen me eraan probeert te herinneren dat dit tijdelijk is, sta ik om drie uur 's nachts alweer naast een bed.

Of eigenlijk: naast twee bedden.

We hebben momenteel een peuter van drie en een baby van zeven maanden.
En ergens hebben die twee besloten dat slapen zwaar overschat wordt.

De oudste kampt met nachtangsten. Tussen drie en vier uur 's nachts is het vaak raak. Dan hoor ik haar roepen.

Soms verdrietig.
Soms verward.
Soms omdat haar been pijn doet.
Soms omdat ze een Paw Patrol pleister nodig heeft op een plek waar geen wondje zit.

Maar probeer dat om half vier 's nachts maar eens uit te leggen aan een driejarige.
Dus plakken we een Paw Patrol pleister.
Want soms is slaap belangrijker dan principes.

En dan hebben we nog onze jongste.
Onze zeven maanden oude alleskunner.

Overdag maakt hij gigantische sprongen.
Hij kruipt.
Hij zit zelfstandig.
Hij ontdekt de wereld.
Hij leert.
Hij groeit.
En blijkbaar gebeurt dat allemaal vooral 's nachts.

Want zodra ik denk dat we een goede nacht tegemoet gaan, dient de volgende slaapregressie zich aan.
En de volgende.
En de volgende.

Dus sta ik iedere nacht ongeveer elk uur tot anderhalf uur naast zijn bed.

Speentje.
Aai over zijn hoofd.
Handje vasthouden.
Wiegen.
Sussen.
Nog een keer.
En nog een keer.
Tot hij eindelijk weer slaapt.

Voor ongeveer 57 minuten. Dan beginnen we weer vrolijk van voren af aan opnieuw.

Het resultaat?
Deze mama functioneert momenteel op ongeveer vier uur slaap per nacht.
Aangevuld met liters koffie en pure koppigheid.

Want als ik heel eerlijk ben?

Ik ben moe. Niet een beetje moe.
Niet "ik had een korte nacht" moe.
Maar het soort moe waarbij je midden in een gesprek vergeet wat je wilde zeggen.

Waarbij je koffie opwarmt die je al drie keer vergeten bent.
Waarbij je om tien uur 's ochtends denkt dat het minstens drie uur 's middags moet zijn.

En toch, doe ik het.
Iedere nacht opnieuw.
Iedere ochtend opnieuw.
Met bakken vol liefde.
Want als ik naar die twee kijk, smelt ik alsnog.

Als onze jongste weer trots een nieuwe vaardigheid laat zien.
Als onze oudste vol enthousiasme vertelt wat ze heeft gedroomd.

Als ze allebei tegen me aankruipen alsof ik hun favoriete plek op aarde ben.
Dan weet ik weer waarom.

Maar dat betekent niet dat het makkelijk is.
En ik denk dat we daar soms best eerlijk over mogen zijn.

Want liefde en vermoeidheid kunnen prima naast elkaar bestaan.
Dankbaarheid en frustratie ook.

Ik ben dol op onze kinderen.

Maar één nacht doorslapen zou momenteel ook een gigantische liefdesbrief van het universum zijn.

Dus als je dit leest terwijl je zelf wakker bent omdat er ergens een kindje roept, huilt, droomt, spuugt of besluit dat 04.12 uur een uitstekend moment is om de dag te beginnen...

Ik zie je.
En nee.
Ik ga niet zeggen dat het een fase is.
Want laten we eerlijk zijn...

Dat weet je zelf ook wel.