Mijn baby heeft officieel Chronische Flapperende Zeester Syndroom
Oftewel: waarom ik om 03:12 uur 's nachts discussies voer met iemand die nog niet eens zijn eigen sokken kan aantrekken.
Ik weet niet wie het bedacht heeft dat baby's steeds beter gaan slapen naarmate ze ouder worden. Maar ik wil graag een formele klacht indienen. Want mijn baby van 7,5 maand heeft besloten dat slapen een hobby is geworden.
Eentje waar hij zelf overigens niet heel fanatiek in lijkt te zijn. Toen hij kleiner was kon hij zichzelf soms gewoon in slaap krijgen. In de box gewoon uit het niets. Geen drama. Geen onderhandelingen en Geen uitgebreide vergadering.
Gewoon slapen.
Fast forward naar nu. Nu leg ik hem in bed en verandert hij binnen drie seconden in een flapperende zeester.
En iedere keer denk ik: "Vriend... wij hadden hier toch afspraken over?"
Maar blijkbaar heeft hij onlangs een software-update uitgevoerd zonder mijn toestemming. Sterker nog, zonder mij überhaupt op de hoogte te stellen.
En ik ben inmiddels tot de volgende officiële diagnose gekomen:
🪼 Chronische Flapperende Zeester Syndroom
Subcategorie: Software-update zonder ouderlijke toestemming.
Prognose:✅ Grote kans op herstel.
Bijwerkingen:☕ Overmatig koffiegebruik door moeder.
😵 Tijdelijk geheugenverlies door slaaptekort.
🤪 Het voeren van complete discussies met een baby van 7,5 maand om 03:12 uur 's nachts.
En laten we meteen even eerlijk zijn... Die laatste heb jij waarschijnlijk ook allang gedaan.
Want ergens tussen de derde en vierde nachtelijke onderbreking verlies je langzaam het vermogen om normale gesprekken van compleet absurde gesprekken te onderscheiden. Daar sta je dan in het donker.
Met een baby op je arm, terwijl je fluistert: "Luister vriend, ik heb de voorwaarden van deze samenwerking nog eens nagelezen en nergens staat dat we om half vier een bestuursvergadering hebben."
Of: "Volgens mij zijn we het er allebei over eens dat dit geen productief tijdstip is voor een overleg."
Of mijn persoonlijke favoriet: "Ik begrijp je zorgen, maar ik denk dat we dit morgen tijdens kantooruren beter kunnen bespreken."
En het ergste? Op dat moment klinkt het volkomen logisch. Pas de volgende ochtend, tijdens koffie nummer drie, realiseer je je dat je midden in de nacht een functioneringsgesprek hebt gevoerd met iemand die gisteren nog probeerde zijn eigen voet op te eten.
Maar weet je wat ik langzaam begin te leren?
Dat niet iedere moeilijke nacht betekent dat er iets mis is. Niet iedere slaapregressie betekent dat je gefaald hebt.
En niet iedere baby die ineens slechter slaapt, heeft een streng slaapplan nodig.
Soms heb je geen baby die niet kan slapen.
Soms heb je gewoon een baby die midden in een enorme ontwikkelingssprong zit.
Een baby die leert zitten. Leren kruipen. De wereld ontdekken. Controleren of mama nog bestaat als ze twee meter wegloopt. Hun hoofdje maakt overuren.
En wij proberen ondertussen met vier uur slaap per nacht te begrijpen wat er precies veranderd is. Terwijl de baby zelf waarschijnlijk denkt: "Ik heb toch duidelijk aangegeven dat versie 7.5 nu live staat?"
Nee jongen, dat heb je niet. Er waren geen release notes. Geen updatebericht. Geen handleiding. Geen klantenservice.
Alleen een moeder die om drie uur 's nachts met haar haar in een knot en een half lege kop koffie van dr dag ervoor probeert uit te zoeken waarom de gebruiksaanwijzing ineens niet meer werkt.
Dus voor alle mama's die dit lezen terwijl ze moe zijn: je baby is waarschijnlijk niet kapot. Jij bent waarschijnlijk niet kapot. De gebruiksaanwijzing is alleen weer gewijzigd zonder dat iemand je daarover heeft geïnformeerd.
En geloof me...Dat is ongeveer het meest moederschap-achtige wat er bestaat.