Vandaag is zo'n dag waarop alles teveel is.

Vandaag is zo’n dag waarop alles tegelijk komt.
Waarop ik al wakker werd met een lijf dat “nee” zegt, terwijl de dag gewoon “ja hoor” schreeuwt.

De peuter onze sterke, gevoelige dame test mijn grenzen alsof het haar fulltime baan is.

Elke nee wordt een onderhandeling.
Elk verzoek een mini powerstrijd.

Ze voelt alles. En dus komt het eruit.
Bij mij. Papa heeft een kort lontje vandaag. Niet uit onwil, maar uit moeheid. Het soort moeheid dat diep zit.

Dat je stiller maakt. Of juist sneller geïrriteerd. En dat botst. Want we dragen allebei veel.

De puppy heeft besloten dat vandaag dé dag is voor een uur lang zoomies. Rondjes. Over de bank. Tegen tafels. Door de kamer alsof ze bezeten is door een onzichtbare wervelwind. Lief. Intens. Veel.

En dan onze baby. Onze knappe jongen.
Hij wil clustervoeden. Alleen maar bij mij. Alleen maar op mij. Slapen lukt alleen als ik niet beweeg, niet ademhaal, niet besta behalve als veilige haven.

En alsof mijn lijf dacht: we gooien er nog iets bovenop, werd ik ongesteld.

Ja. Ondanks de borstvoeding.

Dus nu zit ik hier. Overprikkeld. Met hoofdpijn van het tegenhouden van de tranen.

Mijn trui ruikt naar zure melk. De puppy blijft eraan snuffelen alsof het de nieuwste parfum is.

De baby slaapt alleen op mij. En ik… ik zit vast.Ik doomscroll. Niet omdat ik dat wil.

Maar omdat het even makkelijker is dan voelen. Terwijl ik al sinds vanochtend denk: ik wil gewoon even 5 minuten douchen. 5 minuten. Zonder dat iemand iets van mij wilt

Maar zelfs dat voelt vandaag als een onhaalbare luxe. En weet je wat het is?

Ik weet dat dit ook weer voorbijgaat.Ik weet dat dit een fase is.
Ik weet dat ik dit kan.

Maar vandaag voelt het zwaar. En dat mag.

Niet elke dag hoeft krachtig te zijn. Niet elke dag hoeft dankbaar te voelen. Soms is het genoeg om er gewoon te zijn.
Met wallen.
Met melk.
Met tranen die nét niet vallen.

Vandaag is zo’n dag.