It takes a village...

Soms zitten mijn man en ik ’s avonds op de bank meestal half onderuitgezakt, hij met een zakje red bands, ik met een ijskoude cola en dan hebben we het over vroeger.

Je weet wel… toen gezinnen met gemak zeven kinderen hadden rondrennen alsof het niks was.

En dan kijken we elkaar aan met zo’n blik van:

Hoe. In. Hemelsnaam.

Wij kunnen ons nu al niet voorstellen hoe de energie in dat huis moet hebben gevoeld. (Ik krijg al zweetaanvallen als er drie neefjes tegelijk door de woonkamer stuiteren.)

Maar dan komt altijd dat moment waarop één van ons zegt:
“Ja, maar vroeger stond je er niet alleen voor.”
En daar zit ’m de crux.

Het village-gevoel dat we kwijt zijn geraakt

Ik zie het helemaal voor me: vrouwen bij elkaar aan de keukentafel, kinderen spelend in de tuin, iedereen die elkaars baby oppakt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Je was zwanger?

Dan stond de halve straat met pannen soep op de stoep.

Je had kraamtranen? Buurvrouw 1, 2 én 3 zaten naast je nog voordat je je tranen kon wegvegen.
Er was verbondenheid.
Er was gedeelde zorg.
Er was… ruimte.
En dat mis ik soms.

Misschien herken jij dat ook wel, dat gevoel dat je alles zelf moet dragen.

Je moet een leuke mama zijn, een partner, een collega, een vrouw die zichzelf niet vergeet, een vriendin, een planner, een koorddanser, een emotionele steunpilaar en oh ja… ook nog een mens met grenzen.

Onze keuze: geen opvang, wel onze eigen village
Wij hebben heel bewust gekozen: onze kinderen gaan niet naar de opvang.
Niet omdat ik er iets op tegen heb, maar omdat ons gezin gewoon knetterfijn werkt op onze manier.

Papa regelt de financiën.
Mama runt het huishouden en het hart van ons gezin.

En By Ramona Fotografie? Dat plan ik zó dat het ons gezin dient, in plaats van andersom.
Mijn shoots, mijn edittijd, mijn afspraken, alles staat in het ritme van ons leven. Niet in strijd ermee.

En eerlijk? Dat geeft zóveel rust.

We zijn geen traditioneel gezin, maar ook geen hypermodern gezin.
We zijn… ons.
En dat werkt.

It takes a village… maar je mag je eigen village bouwen

We creëren onze eigen kleine village:
met lieve mensen om ons heen,
met opa’s en oma’s die af en toe bijspringen,
met vrienden die meer familie zijn dan kennissen en met een leven dat draait om verbinding in plaats van verplichting.

En misschien heb jij dat ook nodig: de reminder dat je het niet alleen hoeft te doen. Dat je je leven zo mag inrichten dat het bij jou past, niet bij wat er van je verwacht wordt.

En mijn werk?

Dat mag meebewegen.
Ik ben dankbaar dat ik dit werk mag doen en nog dankbaarder dat ik het zo kan doen dat mijn gezin niet lijdt onder mijn planning, maar juist meegroeit in mijn ritme.
De shoots die ik plan, de momenten die ik vastleg… ze zijn verweven met het leven dat ik thuis heb.

En dat voelt gewoon kloppend.


Misschien zit je dit te lezen terwijl je baby tegen je aan slaapt, terwijl je zwanger bent van je eerste kindje of terwijl je je hoofdkussen nog nat is van een pittige nacht.

Laat me dit zachtjes tegen je fluisteren:

Je hoeft het niet alleen te doen. Je mag het zo organiseren dat jíj gelukkig bent. Jij, je gezin, jullie energie.

En als ik ooit deel mag uitmaken van dát stukje village tijdens een shoot, een bijzonder moment, een herinnering die we samen bewaren dan is dat een eer die ik nooit vanzelfsprekend vind.